بیرون آمد و به طرف اسکله رفت.میل داشت به کناره ی رود ولتاوا برود. دلش می خواست کنار ساحل بایستد و آب را نظاره کند، زیرا دیدن آب روان، آرامش دهنده و شفابخش است. رودخانه قرن به قرن به جریان خود ادامه می دهد و سرنوشت انسان ها در کرانه اش رقم می خورد.هر چند سرنوشت انسان ها فردا به دست فراموشی سپرده می شود، اما رودخانه از حرکت باز نمی ایستد.

در حالی که به نرده تکیه داشت،به پایین نگاه می کرد.حومه ی شهر دیده می شد، اکنون ولتاوا از شهر گذشته و شکوه کلیساها را پشت سر گذاشته بود و به هنرپیشه ای شباهت داشت که از پایان نمایش خسته و اندیشناک است. رودخانه از میان کرانه های آلوده که در پرچین ها و دیوارها محصور بود، می گذشت،کارخانه ها و زمین های خالی پشت آن قرار داشت.

آب را که در اینجا حزن انگیزتر و تیره تر به نظر می رسید، نگاه کرد، سپس ناگهان در میان رودخانه چشمش به یک چیز عجیب افتاد،یک شئ سرخ رنگ، یک نیمکت بود.یک نیمکت چوبی با پایه های فلزی به آرامی وسط ولتاوا شناور بود. و پشت سر آن یک نیمکت دیگر می آمد.سپس یکی دیگر،پس از آن باز یکی دیگر، و او سرانجام فهمید که نیمکت های پارک های عمومی شهر را می بیند که همراه جریان آب  از شهر بیرون می روند.نیمکت های زیادی به چشم می خورد ــ و تعدادشان بیش از پیش زیادتر می شد ــ درست مانند برگ های انبوه پاییزی که آب آنها را با خود می برد ــ روی آب شناور بودند. نیمکت ها سرخ و زرد و آبی رنگ بودند.

سر را برگرداند تا معنای آنچه را می بیند، از مردم بپرسد. چرا نیمکت های پارک های عمومی شهر همراه جریان آب از شهر بیرون می رفت؟ اما مردم با قیافه ای بی اعتنا رد می شدند، اینکه یک رودخانه در میان  شهر ناپایدار آنها قرن های متوالی به جریان خود ادامه دهد، برای آنها هیچ اهمیتی نداشت.

باز آب را تماشاکرد. بی نهایت احساس غم و اندوه نمود. آنچه را که می دید یک خداحافظی می پنداشت. درود به زندگی که با همه ی رنگ هایش به پایان می رسید.

نیمکت ها از چشم اندازش ناپدید شدند ولی باز چند تا از آنها را دید، فکر کرد آخرین نیمکت هاست،سپس باز یک نیمکت زرد به چشمش خورد، پس از آن باز هم یک نیمکت آبی که آخر از همه،روی آب می رفت.